Het Zwarte paard op de Buisse Heide deel 2

Een verslagen stilte viel over de moer totdat plotseling het zwarte moeraswater begon te koken en één der paarden woest boven kwam. Het trapte, sloeg en brieste als een duivels wezen. Het klauwde zich een weg uit de poel en verdween in de nacht. Sindsdien waart er een gitzwart paard over de heide.
"Zwijgen is het eerste gebod van den schatzoeker. Een enkel woord is voldoende om de vijandige krachten te wekken, en de schat, die men reeds in zijn bezit waant, dieper dan ooit in de aarde te doen verzinken. Met altijd weer nieuwe pakkende beelden weet de sage van zulke vruchtelooze pogingen te vertellen".
Stof tot nadenken Wat is de moraal van dit verhaal? Dat als men een schat vind, men er over moet zwijgen? Waarschijnlijk niet. Wat blijft er over van waarde als het bezit leidt tot eenzaamheid? Is hebzucht wellicht de moeder van al het kwaad, zoals Diogenus Laërtius bezwoer? Of ligt de schat niet in de kist, maar in het gele, witte en grijze zand ernaast, zoals Vincent van Gogh schreef op 22 juli 1878:
"Toen wij des avonds terugreden van Zundert over de hei, liepen Pa en ik een eind, de zon ging rood onder achter 't masthout en de avondlucht weerkaatste in de moerassen. De hei en het gele en witte en grijze zand waren zoo vol toon en stemming, zie, er zijn sommige oogenblikken in het leven dat alles, ook binnen in ons, vrede en stemming is, en het gansche leven ons voorkomt als een weg door de hei te zijn, maar dit is niet altijd zoo."