Embleem Titel Facebook

Het Mirakel van Oelbert (vervolg)

Den Hout: Hét Pannekoeckershuys

De Baanstropers bedachten zich geen moment. Snel legde een van hen zijn mes naast Oelbert en het stel verdween haastig. Daar verscheen de schout en zijn helpers, overtuigd van het feit dat hij de Baanstropers eindelijk te pakken had. Daar lag er één op die akker, vast buiten westen geslagen door zijn maats na een meningsverschil. Dat gebeurde vaak bij die rovers. Slim waren ze, maar ook heetgebakerd.

De schout wist hoeveel onrecht de Baanstropers op hun geweten hadden en was vastbesloten om dit karwei snel af te werken. Hoe duidelijk kon het bewijs zijn? Bovendien had hij zijn getuigen. Zonder te twijfelen trok hij zijn zwaard en sloeg de arme Oelbert het hoofd af.

Maar meteen deinsden zij achteruit. Dit... dit was hekserij. Het hoofd knipperde even met zijn ogen en het lijf kwam in beweging. Oelberts sterke armen pakten het hoofd voorzichtig op. Terwijl hij het onder zijn arm hield spoorde hij zijn ossen aan. Deze hervatten gewillig hun werkzaamheden. Verbouwereerd staarden de schout en zijn mannen naar het bizarre tafereel. Vriendelijk groette de onthoofde Oelbert de schout en zijn helpers.

Het Mirakel van Oelbert
"Vriendelijk groette de onthoofde Oelbert de schout en zijn helpers."

"Daar zou ik bijna een gat in de dag hebben geslapen, heer schout", sprak het hoofd en Oelbert ploegde nog even zijn akkertje af. Daarna liet hij de verbaasde schout achter en liep naar een kapel verderop. Korte tijd later arriveerden daar de ossen met een kar vol keien. Van deze keien werd een kapel gebouwd. Lang leefde Oelbert niet, want dat is toch een ingewikkelde zaak, zonder hoofd. Maar natuurlijk werd de bescheiden boer Oelbert vanaf die dag een heilige.

iconWilt u dit verhaal nog eens op uw gemak beluisteren? Klik dan hier voor de luisterversie van "Het Mirakel van Oelbert".

iconLuister ook naar de andere verhalen in onze serie Baroniepoorten.


Vorige Volgende Terug